Kamienica ul. B. Prusa 31/32
Budynek mieszkalno-usługowy, mur., lata 1957-1958. Wzniesiony według projektu opracowanego w pracowni „Miastoprojekt” Biuro Projektów Budownictwa Miejskiego we Wrocławiu. W 2016 r. przeprowadzono remont elewacji wraz z wymianą stolarki części wspólnych. Budynek wzniesiono w miejscu wcześniejszych siedmiu domów mieszczańskich, w ramach jednej inwestycji.
Budynek usytuowany jest w północnej pierzei ulicy, w jej zachodniej części. Od zachodu jest styczny do budynku nr 19/21, 22/23, 24/25, od strony wschodniej zamyka naroże z ul. Braci Śniadeckich. Obecnie są to trzy wydzielone nieruchomości. Podczas budowy nowego obiektu cofnięto historyczną linię zabudowy. Zespół III-kondygnacyjnej zabudowy wzniesiony został na rzucie litery „L”, nakryty wspólnym, kalenicowym dachem dwuspadowym oraz szczytowym ponad wschodnim, skrajnym członem, o wspólnie opracowanej, 19-osiowej, rytmicznie zakomponowanej fasadzie, w której znajdują się wejścia do lokali usługowych w przyziemiu. Bryła budynku jest rozczłonkowana wysuniętym w kierunku północy ryzalitem w 1. osi elewacji tylnej.
Fasada jest ośmioczłonowa, nawiązująca do form fasad nowożytnych domów mieszczańskich, z niewielkimi uskokami. Nie nawiązuje do istniejącej w tym miejscu zabudowy historycznej (z wyjątkiem wschodniego zamknięcia domu – w obrębie nieruchomości nr 31/32). W obrębie skrajnego, zachodniego członu znajduje się przesłonięty kratą przechód do wnętrza kwartału. W 2., 4., 6. i 8. członie ponad gzymsem wieńczącym wyniesione są dekoracyjne, indywidualnie zaprojektowane szczyty. Elewacje są gładko tynkowane, z wyrobionym w tynku detalem architektonicznym w postaci obramień otworów wejściowych i okiennych oraz gzymsów. Narożny, wschodni człon budynku (nr 31/32) opracowany został bardziej dekoracyjnie, detalem architektonicznym przyziemia nawiązuje do dekoracji istniejącego w tym miejscu historycznego domu nr 32, ale wiernie go nie rekonstruuje. Elewacja boczna – wschodnia jest 3-osiowa. Elewacja tylna 16-osiowa, rozczłonkowana szczytami w 1., 6., i 11. osi, z uskokami, ze skromniejszym detalem – w elewacji tej znajdują się wejścia na kondygnacje mieszkalne. Archiwalne fotografie części budynków pozostających już w 1948 r. w stanie daleko posuniętej destrukcji reprodukowane są w publikacji A. Bober-Tubaj278 oraz znajdują się w dokumentacji konserwatorskiej.
